Gorące lasy

Lasy w których drzewa są masywne, grube. Niektóre gatunki wyrastają bardzo wysokie. Teren umiarkowanie groźny - parę trujących, parzących roślin, bez bardzo groźnych zwierząt. Nie jest to z drugiej strony obszar zupełnie bezpieczny. Teren rozległy. Zwierzęta mają dobrze rozwinięty zmysł węchu, wzrok przeciętny. Bardzo liczy się zręczność, więc zwierzęta, które chwytają (jak nasz małpy) mają ten chwyt dobrze rozwinięty, silne ręce (nogi...?), te które nie chwytają są zwinne - długie, masywne ogony do utrzymywania równowagi. Niektóre zwierzęta mogą się porozumiewać za pomocą zapachów, niewyczuwalnych dla niektórych innych gatunków na które polują...

Skirus
Cechy: Drapieżnik, mięsożerca. Największy przedstawiciel zwierząt z rodziny wiewiórkowatych. Wyróżnia je przede wszystkim gruby, masywny ogon, który ułatwia polowania, służąc także do walki. Posiada ostre zęby przystosowane do szarpania mięsa, w tym dwa długie, wystające daleko poza szczęke białe kły, wychodzące z górnego rzędu zębów.

Mantodea (modliszka)
Cechy: Przerośnięty przedstawiciel rodziny modliszkowatych, sięgający 40 centymetrów wysokości. Występuje tylko samotnie.

Małpiszon
Cechy: Drapieżnik, wszystkożerca żyjący w okolicach gęstego lasu, sięgający 1,5 metra wysokości. Posiada masywne, grube, pokryte gęstym, czarnym futrem ciało, długi i gruby ogon. Twarz szeroka, oczy i nos duże, nos koloru czerwonego bądź czarnego, zależnie od wieku osobnika. Dobrze widoczna linia szczęki z potężnym uzębieniem, służącym zarówno do szarpania mięsa, jak i rozgryzania roślin. Dobrze widoczne wystające z dolnych zębów kły.

Małpiszon, serio...? // na żarty ;D zmienię jak tylko wymyślę coś lepszego

Ramfas
Cechy: Ptaki nieloty (potrafią w niektórych okolicznościach poderwać się na krótki moment do lotu), sięgające 1 metra wysokości. Roślinożercy, lecz nie boją się walki. Poruszają się w stadach liczących od 3 do 7 osobników. Żyją na słabiej zalesionych terenach, polanach, bagnach. Mają słabo opierzone (pióra koloru czerwonego), bardzo silne, średniej długości (20-30 cm) nogi, zakończone trzema pazurami, potrafią nimi bardzo mocno kopnąć, lub przydusić ofiarę do ziemii. Długi, szeroki, czarny dziób i wąskie, szerokie oczy. Na głowie charakterystyczny niebieski pasek piór. Większość ciała pokryte jest różnokolorowymi piórami, najczęściej koloru czerwonego, zielonego bądź niebieskiego.

Felis
Cechy: Drapieżnik o długim ciele sięgającym 170 centymetrów, wysokim na około 70 cm. Pokryty krótką, czarną sierścią, zwinny, długi, wąski ogon służący do utrzymywania balansu podczas biegu i wspinaczki po drzewach. Łeb lekko wysunięty do przodu, zielone oczy, długie, odstające uszy z białym zakończeniem. Na każdym boku wyróżniające się dwa białe, pionowe paski sierści. Występują najczęściej w parach lub samotnie. Wszystkie felisy to samice.

Felides
Cechy: Męski odpowiednik felisa, król dżungli. Występuje zawsze samotnie, posiada duże terytorium, dlatego jeszcze nigdy nie zauważono dwóch osobinków tego gatunku razem. Znacznie różni się od samicy. Posiada dłuższą i gęstszą sierść, jest niemal dwukrotnie większy, ma krótszy, lecz grubszy ogon. Wokół szyi i poniżej podbródka mocno wyróżnia się wielka, biała grzywa. Umieszczone za grzywą, duże, odstające uszy z białym zakończeniem. Na każdym boku biegnący po skosie długi pasek czerwonej sierści.

Cień
Cechy: Osobnik płci niewiadomej, mroczna istota żyjąca na terenach bagiennych. Chowa się przy drzewach całkowicie niewidoczna, aby w najmniej spodziewanym momencie zaatakować swoją ofiarę. Sięga 1,80m wzrostu, chudy, długie (w porównaniu do innych części ciała) kończyny dolne, średniej długości ręce zakończone czterema palcami. Całe ciało w jednolitym brązowo-zielonym kolorze, pokryte niewiadomego pochodzenia substancją podobną do błota lub śluzu. Ma owalną, spłaszczoną twarz z prawie niewidocznymi, małymi ustami i równie małymi okrągłymi oczami, nie posiada nosa. Cienie są mistrzami kamuflażu, potrafią podczas walki zniknąć na kilka chwil, aby zaraz potem pojawić się za plecami ofiary i złapać ją za gardło. Jego główną bronią są ręce o tak potężnym uścisku, że z wyrwaniem się z niego mają problemy nawet najwięksi siłacze oraz długie nogi, które jednym kopnięciem potrafią złamać kark. Występują najczęściej samotnie, choć bliżej Gniazda można spotkać grupy liczące do czterech osobników. Gniazdo to owiane złą sławą miejsce kultu Cieni, do którego wstępu bronią nawet za cenę własnego życia, które zresztą niewiele szanują. Jak głoszą historie opowiadane w karczmach przez starych wędrowców, Cienie po śmierci nie znikają, lecz ich dusze podróżują do Gniazda, gdzie otrzymują nowe ciało.

Gerbat
Cechy: Padlinożerca poruszający się samotnie lub w kilkuosobowych grupach. Bardzo masywne, duże, lecz niskie ciało. Skóra w kolorze zielono-brązowym, pokryta gęstą, szorstką sierścią. Porusza się na czterech krótkich nogach, zakończonych dwoma palcami. Mają bardzo słaby wzrok, rozróżniają tylko kontury. Rekompensuje to doskonały słuch, który zapewniają 2 pary niewielkich uszu i węch, dzięki któremu wynajdują pożywienie. Duży, okrągławy łeb z małymi, okrągłymi oczkami i niewielkim nosem. Na czole znajdują się dwa rogi służące do walki. Walczą tylko o jedzenie lub gdy poczują się zagrożone.

-
Cechy: Duży, czteronożny, roślinożerny ssak. Ma długie nogi, duże, masywne ciało i mały, czarny ogonek. Na długiej szyji osadzony jest duży, podłużny łeb z wielkim, kręconym porożem. Ciało pokryte gęstą sierścią koloru białego. Występują samotnie lub w parach.

Kościojad
Cechy: Małe stworzenie, poruszające się blisko ziemii na czterech krótkich nogach, które prawdopodobnie było kiedyś gryzoniem. Ciało złożone wyłącznie z kości, brak skóry i jakichkolwiek mięśni. Ciało, w stosunku do nóg, wydłużone. Na twarzy mocno wyróżniają się dwa rzędy potężnych, ostrych zębów. Występują w pobliżu Gniazda. Atakują z zaskoczenia, zwiększając maksymalnie swoją prędkość ruchu podczas pierwszego ataku.

-
Cechy: Niewielkie, chude stworzenia, sięgające od pół metra do 80 centrymetów wysokości. Poruszają się na dwóch nogach, mają chude, lecz silne ręce, zdolne do chwytania i rzucania różnymi przedmiotami. Skóra o rzadkiej, poszarpanej sierści koloru szaro-zielonego. Wydają irytujące okrzyki, podobne do szyderczego śmiechu, dlatego są tępione przez większość mieszkańców Kalendoru. W czasie walki trzymają się na dystans i starają się rzucać we wroga przedmiotami, które znajdą w pobliżu. Gdy już znajdą się w bliskim kontakcie, odpychają wroga mocnym kopniakiem i chowają się za najbliższą przeszkodą. Występują zazwyczaj samotnie, rzadko w parach.

Bagienna wersja tego pana wyżej
Cechy: Znacznie większy od swojego leśnego odpowiednika, sięga od metra do stu trzydziestu centymetrów wysokości. Ma także masywniejsze ciało i kończyny, szczególnie nogi. Sierść koloru szaro-brązowego. Kiedy tylko mogą, trzymają się na dystans, rzucając kamieniami, lecz nie boją się walki w zwarciu - jednym mocnym kopnięciem mogą powalić najsilniejszych wrogów.

Nergul
Cechy: Niewielkie stworzenie, podobne do ptaka. Dwie krótkie nogi zakończone małymi, lecz bardzo ostrymi pazurami, służące do utrzymywania się na wysokich drzewach, na których zwykle przesiadują. Duży, w stosunku do nóg, głowotułów, bez wyraźnie widocznej szyi. Całkowicie czarne upierzenie. Rzadko atakują same, nawet sprowokowane pozostają bierne. Rzucają się tylko na rannych lub słabych wędrowców w trakcie nocy i w pobliżu Gniazda. Wydają długi, przeraźliwy okrzyk rozpoczynający się od niskiego chrapania, a kończący się na głośnym, wysokim wyciu, rozszerzając przy tym potężnie szczękę ukazując rzędy ostrych zębów.

Wygląd
Wysokie, zazwyczaj bardzo chude, humanoidalne istoty. Skóra w jednolitym kolorze, w odcieniach niebieskiego i zielonego. Długie kończyny, zarówno dolne, jak i górne. Choć mają tylko trzy place u dłoni, nie przeszkadza im to w żadnych czynnościach. Głowa lekko wydłużona, twarz wypukła, o daleko wystającym nosie, usta w kolorze skóry, kolor niewielkich, podłużnych oczu identyczny z kolorem włosów, które pełnią bardzo ważną rolę w życiu każdego tornaga. Występują one w bardzo wielu kolorach, począwszy od brązowego, a kończąc na czerwonym i zielonym i są obiektem pielęgnacji od najmłodszych lat, często układane są w różne fryzury, szczególnie o ostrych kształtach. Z fryzur tych wyróżniają się zawsze długie, odstające uszy o ostrym zakończeniu. Na uszach i nosach dorosłych osobników znajdują się zazwyczaj przekłute ozdoby z kości lub innych przedmiotów. Jest to znak, że tornag stał się już dorosły i może uczestniczyć w walkach.

Hierarchia
W każdej wiosce można wyróżnić następujące role:
 * Wódz - wybierany przez starszyznę, rządzi wioską aż do śmierci lub utraty zdrowia, która nie pozwalałaby mu walczyć. Ma silną władzę, lecz nie despotyczną. Często bywa, że krnąbnego lub okrutnego wodza własny lud skazuje na banicję.
 * Starszyzna - w skład starszyzny wchodzą najstarsi i najsilniejsi wojownicy w wiosce, wódz wraz ze strażą oraz szaman. Starszyzna poprzez narady może wybierać wodza, wypowiadać wojny, zawierać sojusze, decydować we wszystkich sprawach wioski.
 * Straż - straż przyboczna wodza, liczy od dwóch tornagów w małych wioskach do nawet kilkunastu, jak w Loth'Arg. Do straży należą zwykle najsilniejsi wojownicy w wiosce.
 * Szaman - szaman pełni w wiosce rolę przewodnika duchowego, medyka i doradcy. Każdy szaman ma przy sobie jednego lub dwóch uczniów, swoich przyszłych następców.

Loth'Arg
Loth'Arg to największy zbiór wiosek w całym Kalendorze. Wszystkie razem tworzą wielką metropolię, którą zarządza jeden wódz wraz ze starszyzną złożoną z wodzów wszysktich poszczególnych wiosek.